در مورد دلالت اين دو روايت بعداً بحث خواهيم كرد . بحث سندى اين دو روايت : بيان علامه حلى و محقق خويى براى صحت طريق شيخ به بزنطى اين دو روايت احتياج به بحث سندى دارد . در مختلف و شايد در بعضى كتاب‌هاى ديگر ، تعبير به صحيحه شده است . از كلام مرحوم آقاى خويى در معجم الرجال « 1 » نيز استفاده مىشود كه اين روايت صحيحه است . شيخ در تهذيب و استبصار سند خودش را نسبت به احمد بن محمد بن أبى نصر ذكر نكرده است . شيخ در مشيخه تهذيب و استبصار سند خود را به بسيارى از روات - كه در متن كتاب حذف شده است - مىآورد و مثلًا مىفرمايد : ما ذكرته عن الحسن بن محبوب ، ما آن را به اين طريق نقل مىكنيم . ولى متأسفانه اسناد محذوفه احمد بن محمد بن ابى نصر را در مشيخه نياورده است . با آنكه كلينى قدس سرّه احمد بن محمد بن أبى نصر را قطعاً درك نكرده است و روايت قطعاً واسطه مىخورد ، پس چگونه حكم به صحت روايت شده است ؟ وجه تصحيح اين است كه شيخ در مشيخه فرموده است كه ما اينجا اختصاراتى ذكر مىكنيم و اگر طالب تفصيل هستيد به فهرست ما مراجعه كنيد . سپس شيخ در كتاب فهرست به سند صحيح روايت را نقل كرده است . از اين رو علامه حلى و مرحوم آقاى خويى گفته‌اند كه طريق شيخ به بزنطى صحيح است و بر اين اساس اين دو روايت از نظر سند صحيح مىشود و لو واسطه شيخ و بزنطى در نقل تهذيب و استبصار اسقاط شده است . ايراد مرحوم صاحب مدارك به اين بيان

--> ( 1 ) - معجم رجال الحديث ، 2 / 236 ، ذيل رقم 800 ، احمد بن محمد بن أبى نصر ، ذيل قوله : بقى هنا أمران الى أن قال : و الطريق كطريق الشيخ اليه [ الى البزنطى ] صحيح .